โชคในดงดอกบัว

10150524_10153204183115803_741177685394109300_n

ล ง เ รื อ ล ำ เ ดี ย ว กั น 

อ า จ เ ป็ น โ ช ค ช ะ ต า

เรากลับไปที่ทะเลน้อยอีกครั้งในรอบ 2 เดือน
สีชมพูจากดอกบัวหลวงแต้มพื้นที่ชุ่มน้ำนี้ให้กระปรี้กระเปร่า
ฝนปลายฤดูร้อนโปรยเม็ดบางๆ ทักทายให้ใจหายเล่น


คนเปียกได้ แต่กล้องเปียกไม่ได้


เราต่างมีเงื่อนไขแบบนี้ในชีวิต


‘ ย อ ม แ ล ก บ า ง สิ่ ง   เ พื่ อ รั ก ษ า บ า ง อ ย่ า ง ‘


สิ่งที่เราชั่งน้ำหนักแล้วว่าสำคัญกว่า
สิ่งนั้นจะได้รับการทนุถนอมเป็นพิเศษกว่าสิ่งอื่น
แม้กระทั่งร่างกาย

นึกไปถึงตอนที่เหยียบก้อนหินใหญ่ๆ บนเกาะราชาฝั่งทะเลอันดามัน
เท้าลื่นพลัดตกลงไปในทะเลทั้งร่าง
น้ำลึกแค่ระดับเอว
แต่ขึ้นชื่อว่าน้ำก็ไม่เคยเป็นมิตรกับกล้องถ่ายรูป
ช่วงเวลา 3 วินาทีจากก้อนหินสู่ผิวน้ำ
ภาพสโลโมชั่นนั้นยังชัดเจนในดวงตา
มือขวาที่ถือกล้องอยู่ชูขึ้นเหนือหัวโดยอัตโนมัติ
และคำขอความช่วยเหลือประโยคแรกที่เอ่ยออกจากปาก
คือ ช่วยมารับกล้องไปหน่อยค่ะ

ฉันขอความช่วยเหลือให้คนที่อยู่ใกล้ที่สุดช่วยกล้องเป็นอันดับแรก
ต่อเมื่อมีคนช่วยให้ตะกายหินขึ้นมาได้หลังจากยื่นกล้องให้
จึงเพิ่งสำรวจตัวเองพบว่ามีรอยช้ำที่หัวเข่าจากการกระแทกหิน
และมีแผลบาดบางๆ ตรงหลังเท้าคาดว่าจากหินเช่นกัน
ตั้งแต่นั้นก็มียาหม่องพกติดตัวไปไหนต่อไหน

ดึงตัวเองกลับมาอยู่บนเรือ
เมฆฝนผ่านเราไป หรือเราผ่านเมฆฝนออกมาเอง
ไม่สำคัญเท่าไม่มีละอองฝนแล้ว
น้ำจากกราบเรือยังกระเซ็นขึ้นมาเป็นฝอยๆ
แสงแดดทะลุเมฆมาตอนที่เราถึงทางสามแพร่งแห่งแรกกลางผืนน้ำ

การลงเรือลำเดียวกันอาจเป็นโชคชะตา
เราตัดสินใจเลี้ยวขวาทั้งที่เรือลำข้างหน้ามุ่งตรงไป
น้ำตื้นและกอผักตบชวารกเรื้อเป็นอุปสรรคต่อการเดินเรือ
ลุงคนขับเรือดับเครื่องยนต์และใช้ไม้ถ่อซ้ายถ่อขวาไปเรื่อยๆ
จังหวะนั้นเองที่ลุงถามขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าเรายังต้องการมุ่งหน้าไปทางนี้
หรือกลับลำแล้วใชัเส้นทางอื่น

เท่าที่ตาเห็นมองไปก็เจอแต่ผักตบชวา
ลุงผู้เป็นกัปตับเรือถ่อไม้ผ่านไปทีละศอกๆ
ตรงนั้นน้ำนิ่ง และดูยากเย็นชวนใจหายอีกครั้ง
เมื่อใครคนหนึ่งในเรือทวนเส้นทางที่นัดหมายกับเรือลำอื่นๆ
จึงพอใจชื้นว่าเรามาถูกทาง
แต่ผักตบชวาระเกะระกะนี้ก็ชวนลุ้นให้ตื่นเต้นไม่น้อย

การลงเรือลำเดียวกันเป็นโชคชะตา
ไม่ใช่แค่คำพังเพยในหนังสือเรียน
ปฏิกิริยาของคนในเรือส่งผลกระทบถึงทุกคนบนเรือ
ติดดงผักตบอยู่ด้วยกัน
ผ่านดงผักตบไปด้วยกัน
ไม่มีความหวาดหวั่นในน้ำเสียงของใครสักคน
หรือบางทีเราอาจจะซ่อนมันไว้ลึกที่สุดในใจของตัวเอง
ห้าหกชีวิตในเรือหางยาวไร้หลังคาชวนกันคุยเรื่องไซดักปลา
จนล่วงมาถึงร่องน้ำที่สามารถติดเครื่องยนต์ได้อีกครั้ง

ดอกบัวหลวงเป็นร้อยเป็นพันบานรับแสงอาทิตย์
ผ่านฝนมาก็โล่งอก
ผ่านดงผักตบชวามาก็โล่งใจ
การลงเรือลำเดียวกันคือโชคชะตา
โชคดีที่เรายิ้มรับชะตากรรมเดียวกันด้วยความยินดี

.
.
.

ทะเลน้อย พัทลุง, วันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนเมษา 2558

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s