ฟรีแลนซ์… ป่วยง่าย ตายได้ อย่าเอาแรงจูงใจมาหลอก!!

image

‘ ร ะ วั ง ต า ย ‘ คือบทสรุปที่ได้จากการดูหนังเรื่องนั้น

เป็นคำธรรมดาที่เรามักจะใช้พูดกันกับพี่สาว เราต่างก็เป็นมนุษย์เงินเดือน แต่ฉันเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ควบตำแหน่งฟรีแลนซ์ด้วย

หนังหยิบความจริงในโลกของฟรีแลนซ์มาพูดได้ตรงใจ หลายฉากเห็นแล้วเข้าใจสภาวะความอึดอัด เหมือนเอาเรื่องจริงมาพูดเล่น ยาแก้แพ้ที่ต้องต่อสู้กับเดดไลน์งาน หามรุ่งหามค่ำกินนอนไม่เป็นเวลา และพึ่งพาเซเว่นฯ เป็นที่ฝากท้อง

ขำไม่ออก

เป็นหนังที่ ‘ลูกค้าผู้น่ารัก’ ควรดู!

เปิดตาให้เห็นความจริงอีกด้านของคนที่ต้องทำงานด้วยกัน

นั่งดูไปเรื่อยๆ ไม่มีความตื่นเต้น เหมือนดูชีวิตตัวเอง ดูชีวิตคนอื่นที่ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน แล้วตั้งคำถามว่าเมื่อไหร่หนังจะจบ คล้ายๆ ที่ ‘ยุ่น’ นับถอยหลังว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำแต่ละอย่างเบียดบังเวลารีทัชรูปไปกี่ชั่วโมงกี่นาที

หนัง ‘จริง’ แต่ไม่ถึงกับชอบ เวียนหัวกับการส่ายกล้องไปมาในช่วงแรกๆ อาจเป็นเทคนิคด้านภาพที่ต้องการสื่อสารถึงความรู้สึกโงนเงนของคนอดนอน แต่คนดูตาลายมาก ยิ่งเป็นคนดูที่นอนน้อยเห็นแล้วแทบอยากเลิกดูขึ้นมาดื้อๆ

สิ่งที่ดึงดูดให้ดูต่อคือความสัมพันธ์ระหว่าง ‘ยุ่น’ กับ ‘เจ๋’ กระโชกโฮกฮาก เด็ดขาด แต่โคตรจริงใจ ไม่ได้ลุ้นว่าบางอย่างระหว่าง ‘หมออิม’ กับ ‘ยุ่น’ จะพัฒนาไปได้ไกลแค่ไหน ไม่ได้โฟกัสตรงนั้น แต่ก็ยิ้มแก้มปริกับบางฉากระหว่างหมอกับคนไข้ ยิ้มจนรู้สึกได้ว่าปวดแก้ม และบางทีก็คิดว่า ‘ยุ่น’ โดนหมอแกล้ง

บางทีหน้าที่การงานก็เป็นสิทธิพิเศษให้ได้เข้าถึงบางคน

สิ่งหนึ่งที่เห็นชัดพอๆ กับคำว่า ‘ ร ะ วั ง ต า ย ‘ คือความโหดร้ายของแรงจูงใจ น่ากลัวก็ตรงที่คนที่จับจุดได้มักจะใช้มันหลอกล่อเราเสมอ

รอบแรก ‘ยุ่น’ พ่ายแพ้ให้แก่คำว่าชิบูย่า

รอบสองเขาพ่ายแพ้คำว่านิวยอร์ก

ย้อนกลับมามองตัวเอง… มีชุดคำบางอย่างที่เราพ่ายแพ้มันเสมอเช่นกันไม่ใช่ตัวเงินหรือผลตอบแทน ‘ยุ่น’ เองก็ตกปากรับคำทำงานโดยไม่เคยพูดถึงราคาแต่ละชิ้นให้คนดูรู้

ความว่างเปล่าของปฏิทินคือหายนะทางการเงิน และในฐานะคนชอบใช้ปากกาแดงรู้สึกถูกใจมากเมื่อหนังเลือกใช้ปากกาแดงเขียนรายละเอียดงานบนปฏิทิน สีแดงเห็นชัดโดดเด้งเสมอแม้ว่าจะสื่อถึงอันตรายเป็นส่วนใหญ่

ฉันเป็นคนดูที่นิสัยไม่ดี ฉันตัดจบให้ตั้งแต่หนังยังไม่จบ จบด้วยฉากเลือดหยดติ๋งๆ จากจมูกลงพื้น แล้วจอก็ดำมืด ตามมาด้วย End credit ทันที

เนื้อเรื่องที่เหลือต่อจากฉากนั้นฉันยกให้เป็นส่วนหนึ่งของ End credit

: ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s