ข้ามเส้นแบ่งเวลามาเปลี่ยนที่หายใจ : ปีนัง 2557

10850024_10152861732345803_2222201893310667722_n

ข้ามเส้นแบ่งเวลามาเปลี่ยนที่หายใจ
ตึกหน้าตาเหมือนภูเก็ต
อากาศเหมือนประเทศไทย

ร้านขายโปสการ์ดบอกว่า…
Life is a Journey, not a Destination

ธันวาคม, เกาะปีนัง มาเลเซีย 2557

ทะเลไม่ใช่ที่ที่ไปกับใครก็ได้

10013504_10152373112070803_1710616097974535783_n

“ไหนว่าชอบไปทะเล”

“ใช่ ชอบไปทะเล”

“แล้วไม่ดีใจเหรอจะได้ไปเที่ยวทะเล”

“ทะเลไม่ใช่ที่ที่ไปกับใครก็ได้…”

.
.
.

เรียกมันว่าเดือนเมษาแห่งการทักทายทะเลอันดามัน, 21 เมษายน 2557


ภาพ : เกาะเหลาเหลียง 6 เมษายน, ตรัง 2557

สัตว์ร้ายกำลังบาดเจ็บ

10402032_10152480322805803_1689342272607074451_n

สัตว์ร้ายที่บาดเจ็บจะหนีกลับไปอยู่ในที่ที่คุ้นเคย *
ในชั่วโมงที่นิ่งเงียบที่สุดเราพูดคุยกับตัวเองผ่านความเงียบนั้น
โอบกอดสัตว์ร้ายแผ่วเบาแล้วกระซิบถามมันว่าเจ็บตรงไหนบ้าง
ไม่มีคำตอบ… มันแค่นยิ้มเหมือนจะบอกว่ายังไหว

.
.
.

หนังสือภาพหมายเลข 0 ของเพื่อนฝ่าฝนจากเชียงใหม่มาถึงบ้าน
เหมือนของเยี่ยมบำรุงกำลัง (ใจ)
ในช่วงเวลาที่กระบวนการซ่อมแซมตัวเองกำลังทำงานอย่างหนัก

จับจองที่ว่างระหว่างหน้ากระดาษบันทึกบางข้อความเทียบเคียงภาพที่ถูกถ่ายมาจากญี่ปุ่น

เราต่างเดินทาง ไม่ว่าใกล้หรือไกล

9 มิถุนา, หาดใหญ่ 2557


* ประโยคที่จำมาจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง

ทูตริมท่า : สงขลา 2558

12032063_10153611695135803_5674586163716911726_n

เขาพูดจาภาษาพื้นเมืองของตัวเอง ท่ามกลางเพื่อนๆ ที่นั่งล้อมวงกันสิบชีวิต เป็นเขาคนเดียวที่ส่งเสียงมาทักทายคนแปลกหน้า

วันหยุดของลูกเรือประมงตรงกับวันหยุดของมนุษย์เงินเดือนพอดี วันนี้ที่ท่าเรือจึงครึกครื้นไปด้วยคนมากหน้าหลายตา

เขานั่งอยู่ตรงนั้นตะโกนเสียงดังมาถามอะไรสักอย่างซ้ำอีกครั้ง เราได้แต่ยิ้มตอบและโบกไม้โบกมือเป็นภาษาใบ้ที่ตั้งใจให้แปลว่า ‘ฟังไม่รู้เรื่อง’ ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจ

“เล่นเฟสบุ๊คเหรอ” เขาเปลี่ยนภาษาที่ใช้สื่อสาร แม้สำเนียงจะมีน้ำเสียงสัญชาติอื่นเจือปนก็ถือว่าฟังออก

‘ลูกเรือประมง – ต่างชาติ – เฟสบุ๊ค’ ดูเหมือนไม่น่าจะเชื่อมโยงกันได้

แม้ไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้เขาตั้งคำถามแบบนั้น เราซึ่งกำลังเดินดูเรือริมท่าก็ยิ้มตอบ

“มาถ่ายรูปค่ะ”

วงเหล้าหรือวงข้าวก็ไม่แน่ใจ สมาชิกคนอื่นๆ เริ่มหันมามอง วิญญาณในร่างผู้เป็นมิตรกับคนทั้งโลกก็สั่งการให้ยิ้มตอบ ตั้งสถานะให้ตัวเองเป็นนักท่องเที่ยว เที่ยวในดินแดนของตัวเองที่มีคนอื่นเป็นเจ้าถิ่น การผูกมิตรกับเจ้าถิ่นเป็นเรื่องดี

‘เราน่าจะเป็นเพื่อนกันได้’ สัญชาติญาณในร่างบอก ต่อด้วยประโยคที่ว่า ‘เขาน่าจะมีเรื่องเล่ามากมายเล่าให้เราฟัง’ ประโยคหลังนี่สัญชาติญาณแห่งอาชีพบอก

“ถ่ายรูปผมด้วย” เสียงเขาพูดขึ้นระหว่างที่เรากดชัตเตอร์ถ่ายรูปเรือประมงสีพาสเทลฟ้าขาวน่ารัก สิ้นเสียงเขาพูดวงเหล้าหรือวงข้าววงนั้นก็สลายตัว

เขายิ้มกว้างและแก้เขินด้วยการลากเพื่อนอีกคนมายืนด้วย

แตะชัตเตอร์ ยิ้มขอบคุณ และรู้สึกเหมือนว่าเราต่างกำลังสวมบททูตวัฒนธรรม

.
.
.

โรงสีแดงหับโห้หิ้น 23 ตุลาคม, สงขลา 2558

สัตว์ทดลอง… ชีวิตสัตว์ที่ถูกใช้เพื่อต่อชีวิตคน

ฟิลิปปินส์ห้ามส่งออก “ลิงทดลอง” หลังอีโบลาระบาดหนัก

อ่าน ข่าวนี้ แล้วสะดุ้งสะเทือน นึกถึงตอนที่เดินไปดูกระบวนการเลี้ยงสัตว์ทดลองในเรือนเลี้ยงสัตว์ทดลอง คณะวิทยาศาตร์ ม.อ.

image

สัตว์ทุกตัวถูกเลี้ยงอย่างดี กินอาหารที่วิจัยแล้วว่ามีประโยชน์ เลือกมาเฉพาะส่วนที่เป็นโปรตีนเป็นวิตามินอัดเม็ด ไม่มีโอกาสได้กินผักสด ผลไม้สด ไม่รู้จักน้ำฝน กินแต่น้ำที่ผ่านการกรองให้สะอาดที่สุด บางทีอาจจะสะอาดกว่าน้ำที่คนกินด้วยซ้ำ

เลี้ยงดูด้วยกระบวนการปลอดเชื้อให้สัตว์ทุกตัวแข็งแรง เพื่อจะเป็น ‘ตัวแทนของมนุษย์’ ไปทดลองปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเมื่อสัมผัสหรือได้รับสารเคมีชนิดต่างๆ

สัตว์ทดลองต้องแข็งแรง ถ้าอ่อนแอเพราะได้รับเชื้อก่อนที่จะนำไปทดลองค่าผลลัพธ์ของงานวิจัยก็จะแปรไป ไม่เที่ยงตรง ไม่แม่นยำ

“สัตว์ทดลองก็เหมือนอาจารย์ใหญ่” พี่ที่เป็นพนักงานเลี้ยงสัตว์ทดลองบอก

image

ในฐานะมนุษย์ผู้รอบริโภคอาหาร ยา และผลิตภัณฑ์ต่างๆ นานาที่ผ่านการการันตีว่าปลอดภัยโดยใช้ชีวิตสัตว์ทดลองเป็นตัวชี้วัด รับรู้ได้ในทันทีว่าภาระหน้าที่ของสัตว์เหล่านี้คือหน้าที่อันยิ่งใหญ่

เราควรจะกล่าวขอบคุณเขา… ขอบคุณที่มีชีวิต ใช้ชีวิต และ(ถูก)จบชีวิต เพื่อต่ออายุของชีวิตอื่นอีกนับล้าน

เครื่องทำลายตัวเอง

S__15368195

เมื่อวานเราคุยกันเรื่องเครื่องกดปุ่มเพื่อระเบิดตัวเอง คนออกไอเดียนั้นนั่งรถทัวร์เข้าเมืองหลวงไปแล้ว แต่วิธีคิดยังติดอยู่ในใจ เราพูดเรื่องนี้กับหัวหน้า

น่าจะดีถ้ามนุษย์มีอุปกรณ์แบบนั้น กดปุ่มและหายไป

หัวหน้าบอกว่าไม่ดี คนเรามักมีช่วงเวลาจิตตก ถ้าพลั้งกดปุ่มไปในช่วงจิตตก ระเบิดร่างไปแล้ว วิญญาณหลุดลอยออกมาเสียใจว่าวินาทีก่อนหน้าไม่น่าตัดสินใจอย่างนั้น ก็ย้อนกลับไปประกอบร่างเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว

ความคิดชั่ววูบแบบนั้นมันมีตลอด ไม่ต้องเทียบกับเรื่องกดปุ่มระเบิดตัวเองก็ได้ หัวหน้าบอก วันหนึ่งๆ มีกี่เรื่องที่ทำไปแล้วพอเวลาผ่านไปกลับมาย้อนคิดว่าตอนนั้นไม่น่าทำแบบนั้น มีบ้างมั้ยที่มาเสียใจทีหลัง


มี… บ่อยไป

คุยจบ เลิกคิดเรื่องเครื่องกดปุ่มทำลายตัวเอง ชีวิตยังคงเป็นเรื่องของจังหวะ เวลา และอารมณ์ความรู้สึกเหมือนเดิม

ความรู้สึกเป็นเรื่องของสมอง ไม่ใช่หัวใจที่หมายถึงอวัยวะ จิตใจก็ถูกสมมติขึ้นมาเป็นนามธรรม พยายามคิดตามสิ่งที่หัวหน้าบอก

ไม่ค่อยเข้าใจ… ลมพัดใบไม้ไหวยังป่วยไข้ได้เหมือนเดิม สมองอาจสั่งการภายใต้การควบคุมของจิตใจที่ถูกสมมติขึ้นอีกที