หาดใหญ่ไม่มีทะเล

10004023_10152516308060803_8041316340378120291_n

หาดใหญ่ไม่มีทะเล

ทะเลที่ใกล้ที่สุดอยู่บนเขาคอหงส์
บางคนขึ้นไปดูดวงอาทิตย์ตก
บางคนขึ้นไปหายใจ
และบางคนขึ้นไปดูทะเล

บางคนขึ้นไปไม่ทันดวงอาทิตย์
แสงแรกและแสงสุดท้ายของวันไม่เคยรอใคร
ได้ไฟวิบวับบนถนนเป็นของปลอบใจก็ถือว่าขึ้นไปไม่เสียเที่ยว

ไต่โค้งชันๆ ให้พอหายคิดถึงดอยปุย
นั่งหายใจเงียบๆ ให้รู้ว่าเมืองนี้ยังมีต้นไม้
หันหน้าหาแสงสุดท้าย ขวามือคือทะเล
ไม่ได้ยินเสียงคลื่น
มีแต่เสียงหัวใจเต้นชัดอยู่ในอก

.

.

.

ภาพ : เขาคอหงส์, หาดใหญ่ 2556

คำ : มิถุนายน 2557

Advertisements

บนถนนสายม้าทรง : หาดใหญ่ 2558

IMG_0960

เราใช้ถนนสายเดียวกัน…

ขบวนม้าทรงผ่านมาตรงหน้า เหล็กแหลม มีดดาบ จักรยาน และหัวเตียงนอน สารพัดเหล็กห้อยกระพุ้งแก้มชวนหวาดเสียว

เสียงประทัด ควันธูป คนแบกเกี้ยว รถเทพเจ้านาจา กวนอู เจ้าแม่กวนอิม และฤาษีประพรมน้ำมนต์!!

ทุกอย่างเคลื่อนผ่านสายตาแบบภาพสโลโมชั่น มันไม่ใช่เอฟเฟ็กต์ภาพ แต่เป็นการเล่าเรื่องแบบเรียลไทม์ที่เคลื่อนที่ช้าด้วยสปีดคนเดินเท้า ที่สำคัญคือใช้เท้าเปล่าเหยียบบนถนนลาดยางมะตอย

ไม่รู้ว่าต้นขบวนเริ่มเดินแห่กันมาจากตรงไหน ไม่รู้เช่นกันปลายทางคือสถานที่ใด เท้าหลายคู่เปื้อนดำมาจนถึงตาตุ่ม และเมื่อเจอจังหวะหยุดแบบที่ขบวนพาเหรดกีฬาสีให้ย่ำเท้าอยู่กับที่ – ซ้าย – ขวา – ซ้าย – คนในขบวนบางคนก็เทน้ำรดเท้า

ควันธูปคลุ้งถนนิพันธ์อุทิศ 2 และเมื่อลัดเลาะผ่านมาถึงถนนนิพัทธ์อุทิศ 3 ก็พบว่ายืนอยู่บนถนนสายเดียวกันกับคนเชิดหัวมังกร

หยุดรถริมถนนให้ขบวนพาเหรดสีขาวยาวเหยียดผ่านทาง ยืนมองผู้คนของอีกหนึ่งความเชื่อปฏิบัติสิ่งที่เขาเรียกว่าศรัทธา

ม้าทรงเซ็ตสุดท้ายแบกเกี้ยวพลางเหยีบประทัดปิดขบวน บางอย่างที่เรามองเห็นและหลายอย่างที่มองไม่เห็นกำลังเคลื่อนผ่านไป

เราใช้ถนนสายเดียวกันแต่มุ่งหน้าไปหาจุดหมายคนละทาง

.
.
.

ตุลาคม, หาดใหญ่ 2558

มีคนบอกว่า… อ่างเก็บน้ำ ม.อ. เป็นรูปหัวใจ

image

มีคนบอกว่าอ่างเก็บน้ำ ม.อ. เป็นรูปหัวใจ

ไม่เคยพิสูจน์ว่ามันจริงมั้ย รู้แต่ว่าคิดถึงอ่างแก้ว มช. ทุกครั้งที่ยืนอยู่บนสันอ่างและหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เฟรมภาพในดวงตาจะปรากฏเขาคอหงส์ขึ้นเป็นฉากหลัง ไม่สูงมาหากเทียบกับดอยสุเทพ

ภาพอ่างน้ำที่มีภูเขาเป็นแบ็คกราวด์จะทำให้คิดถึงที่ไหนได้อีกนอกจากอ่างแก้ว

สะพานเหล็กที่ยืนลงไปในอ่างนั่นก็คล้ายกัน แต่สะพานที่อ่างแก้วไม่คลาสสิคอีกต่อไปแล้ว เป็นความรู้สึกเสียดายที่ต้องจำใจยอมรับ อ่างแก้วถูกแต่งหน้าทาปากเปลี่ยนเสื้อผ้ายิ้มรอนั่งท่องเที่ยวมาถ่ายรูปคู่ คิดถึงแม่หญิงขี้อายอู้กำเมืองสักคนที่ถูกแปลงโฉมไปให้คล้ายสาวเมืองกรุงผู้รักชีวิตสโลว์ไลฟ์แต่ไม่เคยสโลว์ได้ถึงแก่น

คล้ายว่าอ่างเก็บน้ำ ม.อ. เป็นภาพแทนของอ่างแก้ว จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก แค่ว่า… เห็นแล้วนึกถึงแต่แทนที่ไม่ได้

อ่างน้ำ ม.อ. มีกฎว่าต้องวิ่งวนขวา อย่าวิ่งย้อนศร ไม่รู้ว่ามารยาทข้อนี้ถูกกำหนดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันจัดการความวุ่นวายของผู้คนริมอ่างเกือบร้อยชีวิตได้ดี ทุกคนวิ่งไปในทิศทางเดียวกัน ไม่มีใครชนใคร ลดอุบัติเหตุซึ่งหมายความว่าใครสักคนอาจกลิ้งตกน้ำได้หากโชคร้ายมาถึง

วิ่งเร็วชิดขวา วิ่งช้าชิดซ้าย คนวิ่งรอบอ่างเก็บน้ำ ม.อ. ต้องรู้มารยาทที่ไม่มีป้ายบอกข้อนี้ด้วย

ซึ่งต่างไปจากอ่างแก้ว ใครใคร่วิ่งวิ่ง ใครใคร่เดินเดิน ใครใคร่นั่งนั่ง และไม่สามารถวิ่งรอบอ่างได้ เพราะถนนมีจุดสิ้นสุด คนไปอ่างแก้วส่วนใหญ่จึงไม่ใช่ไปเพื่อออกกำลังกาย เพียงแต่ไปเดิน ไปนั่ง ไปสูดอากาศ และหันหน้าไปทางทิศตะวันตกเพื่อมองยอดดอยสุเทพ

ในฐานะแลนด์มาร์กของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อ่างแก้วทำหน้าที่นั้นได้ดีมาก แต่ไม่ค่อยได้ยินใครพูดถึงอ่างเก็บน้ำ ม.อ. ในแง่นี้

บางทีอาจเป็นจุดขายของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้ดีไม่แพ้ตึกฟัก ไดโนเสาร์ หรือแม้กระทั่งต้นเหลืองอินเดียที่สะพรั่งมาทักทายปีละไม่กี่วันก็ร่วง