คนที่อยู่ใต้ฟ้า

11027509_10153414501620803_985845859715360628_n

กรกฎา ฝนขาดเม็ดได้ไม่นานก็เทลงมาอีกห่าใหญ่ ฤดูฝนอันดามัน กว่าลมจะพัดกลุ่มฝนมาถึงชายฝั่งอ่าวไทยเวลาก็ล่วงไปถึงช่วงบ่ายเกือบทุกวัน เมืองนี้ในฤดูต้นฝนจึงมักมีแต่ฝนตอนบ่าย

ฝนไหนๆ ก็เปียกทั้งนั้น ใครตากฝนก็เปียก มีแต่คนชอบเล่นน้ำฝนเท่านั้นที่ไม่กลัวเปียก บางทีนอกจากไม่กลัวเปียกแล้วยังต้องไม่กลัวฟ้าผ่าด้วย มีหลายสิ่งแถมมากับฝน บางครั้งเป็นสายฟ้า บางครั้งเป็นกิ่งไม้ บางครั้งเป็นลูกเห็บ และในประวัติศาสตร์บางพื้นที่ฝนเคยหอบปลาในทะเลมาแจกจ่ายบนพื้นดินด้วย

อาทิตย์ที่ผ่านมาฝนแถมกิ่งไม้ให้รถคันหนึ่ง การจราจรของเมืองอัมพาตครึ่งท่อนเพราะรถคันนั้นเสียหายในจุดสำคัญขับต่อไม่ได้ อาทิตย์นี้ฝ่ายปกครองจึงเกณฑ์คนมาตัดต้นไม้ริมถนนทุกต้น ไม่ให้ฝนเล่นตลกด้วยการกำนัลกิ่งไม้แก่รถคันไหนๆ อีก

ตัดไฟแต่ต้นลมหรือวัวหายล้อมคอกก็บอกไม่ถูก เราไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ฝ่ายปกครอง ถ้าจะพูดให้ถูกคือเราไม่มีสิทธิ์วิจารณ์อะไรเลยแม้กระทั่งยูนิฟอร์มที่เราสวมใส่ทุกวัน พวกเขาจำแนกคนด้วยสีเสื้อเพื่อให้ง่ายแก่การจัดหมวดหมู่และจัดสรรสวัสดิการที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน

เราหยิบยูนิฟอร์มขึ้นมาชุดหนึ่ง ตัวแทนฝ่ายปกครองถามย้ำว่าเราแน่ใจแล้วหรือ หากสวมใส่ชุดไหนเราก็จะถูกจำกัดความด้วยนิยามแห่งชุดนั้นไปจนวันตาย แม้ว่าเราได้เปลี่ยนสถานภาพไปแล้ว

ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจนาน เราเลือกหยิบสีที่ไม่แสบตาเพราะเราต้องทำงานกลางแจ้ง เลือกได้ไม่เลว ฝ่ายปกครองบอก เราแค่นยิ้ม ยิ้มที่เราไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะไม่ยิ้มให้ใคร

Advertisements