หรือเป็นเราที่สูญหาย : จเด็จ กำจรเดช

11053342_10153550637385803_8561513645392947512_n

บางคนยินดีที่จะไม่จำ
บางคนยินดีที่จะไม่ลืม

แต่ในชีวิตจริงสมองและหัวใจไม่ได้อนุญาตให้เราทำแบบนั้นง่ายๆ บางเรื่อง(และบางคน)จึงยังค้างคา และหลายเรื่องที่เคยคิดว่าจะฝังใจก็เลือนหายไปดื้อๆ เหมือนถูกลบข้อมูลทิ้งโดยที่ยังไม่ได้เอ่ยปากยินยอม

ความทรงจำเล่นตลกกับชีวิตที่มีฉากอดีต-ปัจจุบัน-อนาคต เสมอ

การไม่จำจะทำให้ไม่เจ็บปวดจริงหรือ อาจจะไม่มีใครเจ็บปวดเพราะความทรงจำ แต่อาจจะถูกความเคยชินทำร้ายจนมีแผล

การไม่ถูกจดจำจะทำให้เป็นอิสระหรือเปล่า คนไม่น้อยจึงพรางตัวเองให้ลึกลับอยู่ตลอดเวลา แล้วการทำตัวลึกลับนั่นใช่อิสระจริงๆ ไหม หรือแค่สร้างความปลอดภัยแก่ตัวเองในบางพื้นที่

เหมือนกันไหม? ใครบางคนหนีเครื่องพันธนาการอย่างหนึ่งมาเพื่อผูกตัวเองไว้กับเครื่องพันธนาการที่หน้าตาต่างออกไป

อาจใช่… นั่นคืออิสรภาพในการเลือก

เนื้อเรื่องสีเทาๆ เหมือนคำนำสีเทา ทุกอย่างหลบซ่อนอยู่ใต้กลุ่มควัน บางฉากแสบคอชวนสำลัก ไม่ใช่กลิ่นเครื่องแกงพริกรสจัดจ้านในร้านอาหารตามสั่ง แต่เป็นควันไฟสีหม่นๆ ลอยมากับกลิ่นไหม้ๆ เหมือนใครรวบรวมของเหลือใช้มาเผาทิ้ง

เหมือนจะเป็นนิยายรัก… แต่แทบทุกฉากก็แทรกการเมืองไว้เข้มข้น จนเข้าใจไปว่า ‘หรือเป็นเราที่สูญหาย’ คือนิยายการเมืองที่ใช้เรื่องรักเป็นดอกไม้ประดับฉาก

หาก ‘การเมืองคือเรื่องของความสัมพันธ์ในเชิงอำนาจ’ นวนิยายเรื่องนี้ก็มีปมการเมืองทับซ้อนจนเป็นเนื้อเดียวกันหลายชั้นสี

บางอย่างล้ำไปจากสถานการณ์ปัจจุบัน และหลายอย่างกำลังจะพัฒนาไปเป็นแบบนั้นโดยไม่ต้องทำนาย

“นับรูปปั้นผู้นำ นั่นเป็นจำนวนที่เมืองนี้เปลี่ยนเจ้าของ…
ฝ่ายปกครองเป็นเด็ก กำลังเล่นเลโก้ สร้างเมืองจำลอง เดี๋ยวพวกเขาก็เบื่อ”

บางส่วนจากเนื้อเรื่องพูดเรื่องอำนาจ ในขณะเดียวกันก็พูดถึงมนุษย์ ความย้อนแย้งหลายอย่างถูกบรรจุอยู่ในอารมณ์ความรู้สึกและการกระทำของตัวละคร ไม่มีใครถูกทำให้เลิศเลอ ทุกคนล้วนด่างเปื้อนด้วยรัก โลภ โกรธ หลง และยืนยันในเหตุผลที่พอจะทำความเข้าใจได้ แต่จะมีใครกี่คนเข้าใจและยอมรับสถานการณ์แบบนั้นได้จริงๆ

ใครบางคนไม่ได้ถูกทำให้หายไปจากเรา
พวกเขายังอยู่ที่เดิม
เป็นเราต่างหากที่กดปุ่มสีแดง
เลือกให้ตัวเองสูญหายไปจากทุกๆ คน

.
.
.

หรือเป็นเราที่สูญหาย : จเด็จ กำจรเดช
นวนิยาย
ผจญภัยสำนักพิมพ์